Çocukluk tablete mi kaçtı?

IMG_2527

Çocukların tablet ile imtihanı

Daha önce bahsetmiştim, bizim evde hafta içi tablet kullanımı hiç yoktu. Ancak haftasonları günde 3 kereden, yani sabah, öğlen ve akşam olmak üzere 30’ar dakika izin vermiştik Kağan’ın ipad ile oyun oynamasına.  Dolayısıyla haftasonları toplamda 1,5 saat oynuyordu ipad ile. Lakin işler hiç de düşündüğümüz gibi gitmedi. Neler oldu peki? Anlatayım. 

Öncelikle, burada söyleyeceğim şeyler, benim oğlumda geçerli olan durumlar. Elbette her aile, her çocuk farklıdır. Ama yine de kabul etmek gerekir ki, ne kadar farklı olursa olsun, çok temel ortak noktaları vardır her ailenin. Örneğin, hiçbir anne baba çocuğunun ekran bağımlısı olmasını istemez. Ve hiçbir çocuk arkadaşlarının oynadığı oyuna tepkisiz kalamaz.

Bizim için, sadece hafta sonları oynanan ipad, maalesef ki istediğimiz faydayı sağlayamadı. (Bu konudaki ilk yazım burada.) Çünkü, hafta sonları çocuk ipad dışında bir şey düşünemez duruma geldi. Aslında konu ipad de değil, oynadığı oyun, Minecraft. Sabah uyanıyor, bana heyecanla yapacağı evi anlatıyor. Öğlen yemeğinden sonra koşarak ipadini almak istiyor ve akşam yatmadan elinde ipad ile uykuya dalmayı arzu ediyor. Tabii evde bir de 2 yaşında bir ufaklık olduğu için, abisi ne yaparsa o da abisini taklit ediyor ve o da ağlayarak ipad istiyor. Üstelik, ipad ile oynadığı zamanlarda Kağan kardeşiyle çok daha az zaman geçiriyor, bizimle daha az konuşuyor, sofradan çabuk kalkıyor ve ödevlerini son dakikaya bırakabiliyor.

Düşündük ve “hayır” dedik. Bu iş böyle olmayacak. Bu ipad çıkacak hayatımızdan. İsteyen ne biçim anne baba desin, isteyen kızsın, isteyen ayıplasın. Her şeye hazırlıklıyız. Kağan’a bu yeni durumu izah ettiğimde, beklediğim üzere önce bir isyan (ama bu haksızlık!), sonra kızgınlık (hayır, bana ne kabul etmiyorum!) ve sonra da duygu sömürüsü (anne, ama bütün arkadaşlarım oynuyor!)  ile karşılaştım.  Ama yılmadım. Çünkü yeterince haklı sebebim vardı kafamda. Oğlumu da aldım karşıma, durumu izah ettim. Radyasyondan girdim ödevlerinden çıktım. Beni ilgi ve dikkatle dinledi. Ipad ile sadece uzun yaz tatilinde kontrollü olarak oynamasına izin verdim. Çaresiz durumu kabullendi.

Şimdi ipad olmadan geçen koca bir hafta bitti. Ve her şey çok güzel. Kardeşiyle oynuyor, ödevlerini yapıyor, parka çıkıyor (her ne kadar pek çocuk bulamasa da), evde bizimle çizgi sinemalar izliyor (son favorimiz Alaaddin’in çizgi filmi), tekrardan resim yapıyor, masa tenisi oynuyor, satranç oynuyor. Şunu kesinlikle söyleyebilirim ki,  ben kendi çocuğumda çok  iyi yönde ilerleme gördüm. Devam ediyoruz o yüzden bu uygulamaya.

Hayatının sonuna kadar bu çocuk ipad’den mahrum mu kalacak peki? Elbette hayır! Ama ilkokul 1.sınıf ve 6-7 yaş çok hassas bir dönem çocuk için. Biraz büyüsün, yeniden kontrollü olarak veririz eline. Baktık yine olmuyor, o zaman yine çıkartırız hayatından. Tabii, böyle olduğunda anne baba olarak sen de elinde sürekli ipad ile gezmeyeceksin. Çünkü çocuk direk senin yaptıklarını da örnek alır. Akşamları bizim evde, ipad görmüyor çocuklarımız kesinlikle elimizde.

Evet, azınlıkta olan ebeveyn grubundanız biz. Evet, gittiğimiz restoranlarda bile çocukların önüne tablet koyulan bir çağdayız. Evet, ilkokul dönemindeki bütün çocukların elinde hayatında tabletler var. Ama bu da biziz, bizim ailemiz, bizim düzenimiz. Her anne baba çocuğunu tanır. Aldığımız karar konusunda içim çok rahat ve çok huzurluyum.

Hıı, bu arada babasının bilgisayarından oyun  programlama uygulamasını kullanabiliyor isterse, babasıyla beraber.  Kod yazıyorlar, oyun yaratıyorlar. Ve bu sayede, Minecraft oyununun basit versiyonunu kendi tasarlayabiliyor. İşin mutfak kısmında olduğunda pek sıkıntı yok açıkcası. O yüzden bu apayrı bir kategori. İstersen bu uygulamaya buradan bakabilirsin.

Evet, anne babalar olarak işimiz çok zor. Ama bence elimizden geleni yaptığımızdan emin olmalıyız. Çocuğun hayatından tableti çıkartmak, bir anne olarak senin de üzerine daha fazla sorumluluk bindirecek çünkü çocuğunu eylemek için senin de çaba sarf etmen gerekecek. Evet, bu zor olan, ama bence çocuklarımız konusunda işin kolayına kaçmak pek de doğru değil. Yoksa, ben istediğim işi yaparım çocuğum elinde tabletle saatlerce oynarken, bu kolay. Ama ben çocuğumun böyle yetişip, büyümesini değil; oyun oynayarak, doğaya çıkarak büyümesini seçiyorum. Ve evet, hayat yaptığımız seçimlerdir; çocuklarımız adına bile olsa.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.